നീർമാതളത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരി

ആദ്യമായിട്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു, ഒരു മലയാളി author ഗൂഗിൾ ഡൂഡിലിൽ feature ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

'എന്റെ കഥ' ആദ്യമായി വായിച്ചത് up സ്‌കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഒരു മായില്പീലിയുടെ പുറംചട്ടയുള്ള കീറിപ്പറിഞ്ഞൊരു ബുക്ക് ആയിരുന്നു അത്. ഒരു 'കൊച്ചു പുസ്തകം' വായിക്കുന്ന പോലെ ജാള്യതയോടെ കൃമമില്ലാതെ പല താളുകളായി വായിച്ചു.

ദഹിക്കാത്ത ബിരിയാണി

"അയ്യോ അങ്ങോട്ട് പോകല്ലേ പാണ്ടിക്കാര് പിടിച്ചോണ്ട് പോകും"
തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ജനിച്ച , ഇന്റർനെറ്റിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ninety's kids ഈ വാചകം കുറഞ്ഞ പക്ഷം ഒരു തവണ എങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും. മൂന്ന്കണ്ണൻ വരും മാക്കാൻ വരും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ പേടിക്കുന്ന പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ കുട്ടികളെ അനുസരിപ്പിക്കാൻ മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞിരുന്ന വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു ഇവ.

ഈ മഴ സാർത്ഥകമാകട്ടെ !

മഴനീരദങ്ങൾ മാനത്തിരുളിന്റെ കമ്പളം വിടർത്തുമ്പോൾ

ഇരുമഴപ്പക്ഷികളായ്‌ നമുക്ക് വാനിലേക്കുയർന്ന് പറക്കാം

ഒരുമിച്ചു കോർത്ത ചിറകുകൾ വിടർത്തി ഉയരെ നീല മേഘങ്ങളെ ചെന്നു പുൽകാം.

ദൂരെ മഴവില്ലിന്റെ അറ്റം തേടി കണ്ണെത്താത്തിടത്തേക്ക്‌ സഞ്ചരിക്കാം.

ചിറകുകൾ കുഴയുമ്പോൾ
ആലിപ്പഴം കായ്ക്കുന്ന ചില്ലകളിൽ നമുക്ക് വിശ്രമിക്കാം.

മഴക്കാറ്റിൻ തഴുകലിൽ അരളിപ്പൂക്കൾ
ഇക്കിളി പൂണ്ടു നൃത്തം വെക്കുന്നൊരൊറ്റമരക്കൊമ്പിലെ കൊഴിഞ്ഞില പോലെ

മഴ മേഘങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങുന്ന താഴ്വാരത്ത് നമുക്കൊഴുകിയിറങ്ങാം

അവിടെ തോരാമഴ കുതിർത്ത മണ്ണിൽ നീ മാമരമാകുക.

കൃഷ്ണനീല പുല്ലുകൾ മെത്ത വിരിച്ച നിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ ഞാൻ തല ചായ്ക്കാം.

തായ്‌വേരുകൾക്കിടയിലെ കരിയലക്കാടുകളിൽ മുഖമമർത്താം.

ഇടവപ്പെയത്തിന്റെ ഈറൻ തണുപ്പിൽ നിന്റെ
നിശ്വാസങ്ങളെനിക്ക് ചൂടു പകരുക.

തോർച്ചയുടെ ആലസ്യത്തിൽ വാടിയ പൂക്കളായ്‌ നാം മയങ്ങുമ്പോൾ
മഴവില്ലിൽ മഴനൂലുകൾ നിനക്കായ് ശ്രുതി മീട്ടും.

നീയുണർന്നു പാടുക.

പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴമുത്തുകളിൽ
നിന്റെ ഗാനം ചിതറിവീഴട്ടെ.

അവ നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരക ശിലകളായ്‌
മണ്ണിൽ പൊട്ടിമുളക്കട്ടെ.

ഇൗ മഴ സാർത്ഥകമാകട്ടെ

ഒരു കോഴിക്കോടൻ തീവണ്ടിയാത്രയിൽ

ആ വീഡിയോ ഷെയർ ചെയ്യുമ്പോൾ അയാളും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല  മറ്റുള്ളവർ കാണാൻ മാത്രം അതിലെന്താണുള്ളതെന്ന്. ഏതൊരു സൈബർ ജീവിയേയും പോലെ ചാറ്റ് ലിസ്റ്റിലെ ചാറ്റുകളിലേക്കും ഗ്രൂപ്പുകളിലേക്കും അത് ഷെയർ ചെയ്ത് കിട്ടിയ നിർവൃതിയിൽ ആരൊക്കെ കണ്ടു എന്ന് ഇടക്കിടക്ക് കണക്കെടുപ്പുകൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ടാകാം. മത സൗഹാർദത്തിനും രാജ്യത്തെ സമാധാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിനും വലിയ സംഭാവന നൽകിയെന്ന തോന്നലിൽ അയാൾ അഭിരമിച്ചിരിക്കാം. പക്ഷേ യാഥാർഥ്യം എന്നു കരുത്തിയിരുന്നതെല്ലാം സ്വന്തം തോന്നലുകളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം എല്ലാ മനുഷ്യജീവിതത്തിലുമെന്ന പോലെ അയാളുടെ ജീവിതത്തിലും കടന്നു വന്നു.

പല വ്യക്തികളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ കൂട്ടി ചേർത്തുണ്ടാക്കിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ അനൗൺസ്മെന്റിലെ അഭംഗി അയാളെ തീർത്തും അലോസരപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും തീവണ്ടി കൃത്യ സമയം പാലിക്കുന്നു എന്ന വാർത്തയുടെ ആശ്വാസം അയാളുടെ കട്ടി മീശക്കു താഴെ ചെറുതായി വിരിഞ്ഞു. തീവണ്ടിയിൽ സമാന്യത്തിലധികം തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. അല്പം സ്ഥലം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ബോഗിയുടെ അറ്റത്തെ വാതിലിനടുത്ത്  ആ തിരക്കിലും തിരമാലയിലെ പാഴ്ത്തടി പോലെ അവിടെയും ഇവിടെയും തട്ടി അയാൾ വന്നടിഞ്ഞു. ചെയർകാർ മാത്രമുള്ള ഈ വണ്ടി പിടിക്കാൻ തോന്നിയ നിമിഷത്തെ സ്വയം ശപിച്ചുകൊണ്ടായാൾ പുറം കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു. റോഡുകളും വ്യവസായ ശാലകളും കടന്ന് പാടങ്ങളും വാഴത്തോപ്പുകളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പേര് ശ്രദ്ധിക്കാൻ മറന്നു പോയ ഒരു സ്റ്റേഷനിൽ അയാൾക്കിരിക്കാൻ ഒരു സീറ്റ് കിട്ടി.

തിരക്കിനു കുറവില്ല. സീറ്റ് കിട്ടിയവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു രാജ്യം പിടിച്ചടക്കിയ രാജാവിന്റെ ഭവമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി എല്ലാവരും കൈയിലെ സെൽഫോണിൽ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അടുത്ത് ഒരു അച്ഛനും മകളുമാണ് ഇരിക്കുന്നത്. അഞ്ചോ ആറോ വയസ് തോന്നിക്കുന്ന അവളും അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നു മൈബൈലിലെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിക്കുകയാണ്. ഇടക്കിടക്ക് അച്ഛനോട് ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അയാൾ കഴിയുന്ന വിധം മറുപടി പറയുന്നു. അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ മകൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു , അയാൾ കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ അവൾ അച്ഛന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുന്നു. പുറത്തേ കാഴ്ചകളെക്കാൾ ആ കുട്ടിയുടെ ചോദ്യങ്ങളും ചലനങ്ങളും ബഹുരാസമായി അയാൾക്ക് തോന്നി. മയിലിന്റെ തൂവലിനെപ്പറ്റിയും , വിമാനം പറക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും, മൊബൈൽ വീഡിയോയിലെ ഐസ്ക്രീം കാരനെപ്പറ്റിയും അവൾ ചോദിച്ചു. ചോദ്യങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അയാളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ  വഴി തിരിച്ചു വിട്ട ചോദ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

ഏതാനം ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപു മാത്രമായിരുന്നു ഈദ്. പല വിശേഷ ദിവസങ്ങൾ പോലെ എന്താണെന്നോ എന്തിനാണെന്നോ അറിയില്ലെങ്കിലും അന്നും അയാൾ പലർക്കും ഈദ് ആശംസകൾ അയച്ചു. മുഹബത്തിന്റെ മുന്തിരിച്ചാറും പതിനാലാം രാവും അമ്പിളിക്കലയും മൈലാഞ്ചി മൊഞ്ചും സാഹോദര്യവും സന്മനസും ത്യാഗവും അയാളുടെ മൊബൈലിൽ വന്നു നിറഞ്ഞു. കണ്ടു തഴമ്പിച്ച സന്ദേശങ്ങൾക്കിടയിൽ അല്പം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വീഡിയോ സന്ദേശം അയാൾ കണ്ടു.

...രണ്ടു പേർ ഒരു തെരുവിന്റെ രണ്ടു ഭാഗത്തു നിന്നും നടന്നു വരികയാണ്. ഒരാൾ കാഷായ വേഷധാരി. അടുത്തയാൾ ഒരു വെള്ള വസ്ത്രധാരി ജുബ്ബയാണ് വേഷം. തലയിൽ ഒരു തൊപ്പി ഉണ്ട്. രണ്ടു പേരും ഒരേ സ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ കൂട്ടി ഇടിച്ചു നിലത്ത് വീഴുന്നു. ഉടനെ കാഷായ വേഷ ധാരി നിലത്തു വീണു പോയ അപരന്റെ തൊപ്പി എടുത്ത് തിരികെ നൽകുന്നു. രണ്ടു പേരും കെട്ടി പിടിക്കുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വർണ്ണപടക്കങ്ങൾ പൊട്ടുന്നു. ഈദ് ആശംസകൾ എന്നെഴുതി കാണിക്കുന്നു....

ഈ വിഡിയോയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ കുട്ടിയുടെ ചോദ്യമാണ് അയാളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ പിടിച്ചുലച്ചത്.

"രണ്ടു പേർ കെട്ടി പിടിക്കുന്നതിനെ ആണോ അച്ഛാ ഈദ് എന്ന് പറയുന്നത് ?"

"അല്ല മോളേ അത് മുസ്ലീസിന്റെ ഒരു ഫെസ്റ്റിവൽ ആണ്"

"അപ്പൊ എന്തിനാ ഈ രണ്ട് അങ്കിളുമാര് കെട്ടി പിടിച്ചത്"

അച്ഛനു മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. അവൾ അച്ഛന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു നോക്കി. അയാൾക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു മനുഷ്യർ കെട്ടിപിടിച്ചതിലെ സാംഗത്യം മനസിലാകാതെ കളങ്കമറിയാത്ത ആ ബാല്യം അച്ഛനോടൊപ്പം ഷൊർണൂർ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി. രണ്ട് അങ്കിളുമാർ , രണ്ടു മനുഷ്യർ , എന്തുകൊണ്ടാണ് തനിക്ക് അങ്ങിനെ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയത് എന്നയാൾ ചിന്തിച്ചു. പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് എത്രയോ വട്ടം സുഹൃത്തുക്കളെ കെട്ടി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരേ പാത്രത്തിൽ നിന്നു കഴിച്ചിരുന്നു, ഒരാൾ കുടിച്ചു മതിയാക്കിയ ജ്യൂസിന്റെ ബാക്കി കുടിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്നൊക്കെ തോന്നാത്ത കൗതുകം ഈ വീഡിയോയിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ തന്റെ മനസ് മലിനമാണ്.

വൈലോപ്പിള്ളി പറഞ്ഞതെത്ര സത്യം . വാക്കുകൾ കൂട്ടിച്ചൊല്ലാൻ വയ്യാത്ത കിടാങ്ങൾ ദൈവജ്ഞർ തന്നെയാണ്. അവൾക്ക് മനസിൽ ശുഭയാത്ര നേർന്നുകൊണ്ടായാൾ തന്റെ ചിന്തകളെ അവൾ കാട്ടി തന്ന വഴിയിൽ മേയാൻ വിട്ടു.

അർവിൻ .
2017 ജൂലയ്  10

കള്ളന്‍

രാകി മിനുക്കിയ കത്തിയുടെ വായ്ത്തലയിൽ തൊട്ടു നോക്കി മൂർച്ച ഉറപ്പു വരുത്തി. ഒറ്റ വെട്ടിന് ഒത്ത കാള വരെ വീഴും. പക്ഷേ ആരെയും മുറിപ്പെടുത്താനുള്ള മനക്കരുത്ത് കൈമുതലായിട്ടില്ല ഇതു വരെ , അങ്ങനെ ഒന്ന് ഇനി കൈവശമാക്കാനും താല്പര്യമില്ല. പരമാവധി ഭയപ്പെടുത്തുക , അതും സ്വയ രക്ഷക്ക് മാത്രം.  ഭീഷഗ്വരന്മാർ രോഗിയറിയതെ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യുന്നത് പോലെ , ഇരയറിയാതെ മാലോകരറിയതെ അതീവ ശ്രദ്ധാപൂർവം മറ്റൊന്നിനും കേടുപാടുകൾ വരുത്താതെ സ്ഥാന ചലനം വരുത്താതെ കൃത്യം നിർവഹിക്കണം. ക്രോധം പക അത്യാഗ്രഹം ഈ തൊഴിലിന് വർജ്യം. ഗുരു വചനങ്ങളും അടവുകളും കാലം മിനുസപ്പെടുത്തിയ കൈ മെയ് വഴക്കവും കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നിട്ടും തസ്കരവിദ്യയിൽ താൻ പൂർണനല്ല എന്നൊരു തോന്നൽ കള്ളന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിനു കാരണമാകട്ടെ പൂർവ പിതാക്കന്മാർ ചിന്തിച്ചു തീർത്ത വീതി കുറഞ്ഞ വളഞ്ഞ പാതകളിൽ നിന്നും മാറി  സ്വയം വഴി വെട്ടിത്തുടങ്ങിയ കാലത്ത് പാതവക്കത്ത് കുരുത്ത നീതി ബോധത്തിന്റെ  തൈ. ഏതൊരു കാറ്റിലും മഴയിലും തസ്കര ജന്മത്തിനു  നിത്യനിദ്ര നൽകി കള്ളന്റെ മേൽ കടപുഴകി വീഴാമെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ഓരോ മോഷണവും വളവും വെള്ളവുമേകി വളർത്തി അതിനെ ഒരു വട വൃക്ഷമാക്കി തീർത്തിരിക്കുന്നു. എന്നിരിക്കിലും സാഹചര്യങ്ങൾ നീതി ബോധത്തിനും കള്ളനുമിടയിൽ ഒരു പരിചയായി വർത്തിച്ചു. അതിൽ പ്രധാന്യം വിശപ്പിനായിരുന്നു. മൂന്നു ദിവസമായി കുത്തൻ കയറിയ ഉണക്കു കപ്പ ആഹരിച്ചു ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന ഒരു പെൺവയറും അതിനുള്ളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ജീവനും കള്ളന്റെ കടമയാണ്. നിറവയർ നിറഞ്ഞ തൃപ്തിയുടെ പെണ്മുഖം കാണാൻ  ഇതുവരെ  ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ല. താൻ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായി പെൺപാതിയുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന പിൻഗാമിയുടെ നിലനിൽപ്പിനായി നേർരേഖയിലൂടെടെ  സഞ്ചരിക്കാൻ കള്ളൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സ്വന്തം തൊഴിൽ മേഖലയിലെ പരിച്ചയക്കൂടുതൽ അയാളെ  മറ്റു ജോലികളേൽപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്നും സഹജീവികളെ ഭയപ്പെടുത്തി. അങ്ങിനെ മൂന്ന് ദിവസം നീണ്ടു നിന്ന യുദ്ധത്തിൽ കുടുംബ സ്നേഹവും വിശപ്പും ചേർന്ന് കള്ളന്റെ നീതി ബോധത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി.

അന്ന് അമാവാസിയായിരുന്നു. മാനം നിറയെ ആരോ വാരി വിതറിയ പോലെ  നക്ഷത്രങ്ങൾ.അതിലൊന്നു പോലും തന്റെ ജീവിതത്ര സ്വാധീനിക്കുന്നതായി കള്ളനു തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും നക്ഷത്രങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ കള്ളന് തന്റെ ഗുരുവിനെ ഓർമ വരുമായിരുന്നു. വെളിച്ചമുണ്ടെങ്കിലേ കാഴ്ചയുള്ളൂ എന്ന കള്ളന്റെ വാദത്തെ ഖണ്ഡിച്ചുകൊണ്ട്   ആകാശത്തെ അനേകായിരം നക്ഷത്രങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച  പെരുംകള്ളൻഗുരു. അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചത് ശരിയായിരുന്നു,  മോഷ്ടാവിന് കാണാനും പ്രവർത്തിക്കാനും ഇരുട്ട് നൽകുന്ന കാഴ്ചയാണ് വേണ്ടത്. കാലുകൾക്കറിയാമായിരുന്നു ലക്ഷ്യ സ്ഥാനം. ചെന്ന് നിന്നത്  വലിയ മാളിക വീടിനു മുന്നിലാണ്. മാളികവീടിന്റെ തൂവനത്തിൽ താമസമാക്കിയ മൂങ്ങ ഇടക്ക് തല വട്ടം കറക്കി മൂളുന്നതൊഴിച്ചാൽ  നിശബ്ദത. മൂന്നു ദിവസം വിശദമായ പഠനം , അപഗ്രഥനം. പുരയിടത്തിന്റെ ഭൂമി ശാസ്ത്രവും വീടിന്റെ കിടപ്പും മുറികളുടെ സ്ഥാനവും മനസിലാക്കി. ഒറ്റ കുതിപ്പ് പിന്നെ ഒരു മലക്കം മറിച്ചിലിൽ. ഓടുമ്പുറത്ത് എത്തിയെങ്കിലും കണക്ക് പിഴച്ചു. കാലു വഴുതി താഴെ വീണു. വേദന സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അമ്മയെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞു ഒച്ച കേട്ടിട്ടാകും കത്തിച്ച മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുമായി ആരോ വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു സ്ത്രീ രൂപമാണെന്ന് അവ്യക്തമായി കണ്ടു. തലക്ക് ചുറ്റും എന്തൊക്കെയോ മൂളിപറക്കുന്നത് പോലെ. ഇരുട്ട് കാഴ്ചയെ സാവധാനം പിൻവലിച്ചു. ബോധ മണ്ഡലം കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ടു.

കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു കള്ളൻ. എഴുന്നേറ്റിരുന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു പെൺകുട്ടി മുറ്റം തൂക്കുന്ന കാഴ്ച്ച കണ്ടു. കള്ളന്റെ മൂത്ത സന്തതിയുടെ പ്രായം ഉണ്ടാകും അവൾക്ക്. വെളുപ്പാങ്കാലത്തെ മഞ്ഞിൽ പൊടി മണ്ണിന്റെ മണം കൂടി ചേർന്നു മൂക്കിൽ കൊളുത്തി വലിച്ചു. അകത്തു നിന്ന് ഒരു വയസായ സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം. അവർ നാമം ജപിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി. ഇടയ്ക്കിടെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ആരെയോ പ്രാകുന്നുണ്ട്. വീഴ്ചയുടെ വേദന പൂർണമായും മാറിയിട്ടില്ല. കിഴക്കൂന്നുള്ള വെയില് മുടിയില്ലാത്ത മണ്ടക്ക് തട്ടുന്നത് വരെ കള്ളൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. മുറ്റം അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പെണ്ണ് അടുക്കളപ്പുറത്ത് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ആ വലിയ വീട്ടിൽ അവർ രണ്ടുമല്ലാതെ വേറെ ആരും ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. നടത്തിയ പഠനത്തിൽ പിഴവു പറ്റിയെന്ന് കള്ളനു തോന്നി.

"അതേയ്.. ആ ഇരിക്കണ സഞ്ചി നിങ്ങളോടെടുത്തോളാൻ പറഞ്ഞു." ഇരിക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ നൂല് പൊങ്ങി നരച്ച ഒരു തുണി സഞ്ചി കള്ളന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

"അകത്തെ തള്ള രാവിലെ കൊണ്ടു വെച്ചതാ.. നാളെ കാലത്തു വരണം തൊഴുത്ത് ഒന്ന് അഴിച്ചു മേയണം വേറെ കുറച്ചു പണിയും ഉണ്ട്..നല്ല കൂലി തരാമെന്നു തള്ള പറഞ്ഞു"
ഒന്നും മനസിലാകാതെ സഞ്ചിയിലേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു അവൾ ബാക്കി കൂടി പറഞ്ഞത്. കള്ളൻ സഞ്ചി തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ ഒരു ചെറിയ കാച്ചിൽ. ഇടങ്ങാഴിയോളം നെല്ല് ഏറ്റവും മുകളില്‍ ഒരു തേക്കിലയിൽ കുറച്ച് ഉണക്ക മുളകും ഉപ്പുകല്ലും. എങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു കാണും ഇവർ വീട്ടിലെ പഞ്ഞമെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും കള്ളനു മനസിലായില്ല. സ്വബോധം മറഞ്ഞ് പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞപ്പോൾ പറഞ്ഞു പോയതാകാം. ഊഹാപോഹങ്ങളിൽ ചികഞ്ഞെങ്കിലും കള്ളന് മതിയായ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. ആലോചിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല എന്നു മനസിലാക്കിയ കള്ളൻ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. നന്ദി പറയാൻ നിന്നില്ല. നെല്ല് കുത്തി അരിയാക്കി തൊട്ടാൽ ഞെങ്ങുന്ന പതത്തിൽ കഞ്ഞി വെച്ചു കുടുംബത്തിന്റെ വയർ നിറക്കാൻ ധൃതിയായിരുന്നു. അടിച്ചു വാരിയ മുറ്റത്തു കൂടി സഞ്ചിയും തൂക്കി അതിവേഗം തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ കള്ളന്റെ ചിന്തകളിൽ കുരുത്ത നീതി ബോധത്തിന്റെ വട വൃക്ഷം അയാൾക്ക് തണൽ വിരിച്ചു നിന്നു.

>അർവിൻ

കാപ്പിക്കലം

"ഋഷി ചായയാണോ പറഞ്ഞത്. മഴയത്ത് കാട്ടങ്കാപ്പിയാടോ നല്ലത്" കാപ്പി പറഞ്ഞ ശേഷം ബാഗിൽ നിന്നെടുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക്  സഞ്ചിയിലേക്ക് ഫൈവ് ഫോൾട് മടക്കി കയറ്റുന്നതിനിടയിൽ രമ്യ പറഞ്ഞു. കാന്റീൻ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന നീളൻ വരാന്തയിൽ, വികാലാംഗ പെൻഷന് അപേക്ഷ നൽകി കാത്തു കിടന്നിരുന്ന ഒരു ബഞ്ചിന്റെ രണ്ടറ്റത്തായി അവർ ഇരുന്നു.

"ഇന്നാണോ എത്തിയത്. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ഞാൻ ലൈബ്രറിയിൽ നോക്കിയായിരുന്നു പക്ഷേ തന്നെ കണ്ടില്ല."

"രാവിലെ മാഡത്തെ കണ്ടപ്പോൾ  ഋഷി എന്നെ തിരക്കിയ കാര്യം പറഞ്ഞായിരുന്നു. ഇന്നലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നല്ല മഴ ആയെടോ. വീട്ടില് ചേച്ചിയുടെ കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതാ പിന്നെ പിറ്റേന്നത്തേക്ക് തിരിക്കാം എന്ന് വച്ചത്. താൻ എന്തിനാ എന്നെ അന്വേഷിച്ചത്? "

"അതിന്നലെയൊരു കാര്യം തന്നോട് പറയാനായിരുന്നു. അത് പോട്ടെ.നാട്ടിൽ പോയ കാര്യം എന്തായി?" ഋഷി ചോദിച്ചു.

"എന്താവാൻ , എന്നെ കാണാനാ അവർ വന്നത്. പക്ഷേ എന്നെ അല്ല ; അവർക്ക്  കുഞ്ഞിയെ ആണ് ഇഷ്ടായതെന്ന്. എന്നാ പിന്നെ  അവളുടെ നടക്കട്ടേന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. എന്റെ കെട്ട് കഴിയാൻ നോക്കി നിന്നാ ആര് വരാനാ ഋഷി ഈ കാപ്പിക്കലത്തിനു വേണ്ടി."

"കാപ്പിക്കലമോ..?"

"ആഹ്.. സ്കൂളീ പഠിക്കുമ്പൊ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഒരോമനപ്പേരാണ്." അവൾ നിസ്സംഗമായി പറഞ്ഞു.

"കാട്ടങ്കാപ്പി എങ്ങനെ, ടേസ്റ്റുണ്ടോ..?" അൽപ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം അയാൾ രമ്യയോട് പറഞ്ഞു.

"മ്.. ഉണ്ട്..ടേസ്റ്റ് മാത്രമല്ല , കട്ടങ്കാപ്പി കുടിച്ചാ എന്നേപ്പോലെ നല്ല സൗന്ദര്യം വെക്കും. വീട്ടില് ഞാൻ കൂടാതെ വേറൊരു കാപ്പിക്കലം കൂടിയുണ്ട്. ചാരവും സോപ്പുമിട്ടു തേച്ചിട്ടും വെളുക്കാത്ത, ചളുങ്ങിയ , ഉള്ളിൽ നിറയെ ചക്കര കാപ്പിയുള്ള ഒരു സുന്ദരിക്കോത, അലൂമിനിയമാണ്. അവളെ കണ്ടാൽ എന്നേപ്പോലെ തന്നെ ഇരിക്കും ഫെയർ ആൻഡ് ലൗലിയും രക്തചന്ദനവും തീണ്ടി വൃത്തികേടാക്കാത്ത എന്റെ മുഖം പോലെ ഇരിക്കും.."

"wow.. അപ്പൊ പിള്ളേരെ സാഹിത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഗുണമുണ്ട്."

"പിന്നല്ല.." കണ്ണിനു മുന്നിൽ നിന്നും ഊർന്നു വീഴാറായ കണ്ണട ശരിയാക്കി വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചു. "ഋഷിയെന്തോ കാര്യം പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതെന്താ?"

"അതോ..താനെനിക്കു വേണ്ടി ഒരു വിവാഹ പരസ്യം തയ്യാറാക്കി തരണം, പത്രത്തിൽ കൊടുക്കാൻ. മാറ്റർ ഞാൻ പറയാം. ആശയം ചോർന്ന് പോകാതെ താൻ അതൊന്നു ചെറുതാക്കി തരണം. കല്യാണപ്പരസ്യങ്ങൾക്കൊക്കെ  ഇപ്പൊ വാക്കൊന്നിനാണ് ചാർജ്."

"ഋഷി പറയൂ..ഞാൻ ശ്രമിക്കാം" 

നാടകീയമായ ഒരു ഭാവം  ശബ്ദത്തിൽ വരുത്തി പുറത്തു പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി ഋഷി തുടർന്നു 

"ചാരവും സോപ്പുമിട്ടു തേച്ചിട്ടും വെളുക്കാത്ത, ചളുങ്ങിയ , ഉള്ളിൽ നിറയെ ചക്കര കാപ്പിയുള്ള  കാപ്പിക്കലം പോലെയൊരു സുന്ദരിയെ ജീവിത സഖിയായി തേടുന്നു.
ഫെയർ ആൻഡ് ലൗലിയും രക്ത ചന്ദനവും തീണ്ടി വൃത്തികേടാക്കാത്ത  മുഖമുള്ള പെൺകുട്ടികളിൽ നിന്ന് മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു."

ഋഷി തലയുയർത്തി രമ്യയെ  നോക്കി. പുറത്തു തോർന്ന മഴ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.  കട്ടൻകാപ്പിയിൽ നിന്നുയർന്ന ആവി അവളുടെ കണ്ണടയിൽ തീർത്ത മൂടലിൽ ഋഷിക്ക് അത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

>അർവിൻ

സ്വപ്നദര്‍ശി

വിന്റർഗാർഡൻ 6 കിലോമീറ്റർ എന്ന ചൂണ്ടുപലക വഴിയരികില്‍ ആദ്യമായി കണ്ടതു മുതൽ ആ കരിങ്കൽ സൗധം വന്യമായ ചാരുതയോടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ പല തവണ തലയുയർത്തി. ഓരോ തവണ കാഴ്ച്ചയില്‍ നിറയുമ്പോഴും കൂടുതൽ ഭംഗി തോന്നുന്നു പഴയ ബ്രട്ടീഷ് ബംഗ്ലാവിന്. മലമുകളിൽ നടക്കാനിറങ്ങിയ കോടമഞ്ഞ് ഇടക്കിടെ കാഴ്ചകളെ മറച്ചു. ശ്രീനിവാസ് രഞ്ജിനിയെ നോക്കി. സൈഡ് വിന്‍ഡോയിലേക്ക് തലചേർത്തു മയങ്ങുകയായിരുന്നു അവള്‍. എന്തൊരു ഉത്സാഹമായിരുന്നു ഫ്‌ളാറ്റിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ. ഇപ്പോൾ കിടന്നുറങ്ങുന്നത് കണ്ടില്ലേ. തെല്ലൊരു പരിഭവം അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു.

സ്വന്തമാകേണ്ടിയിരുന്ന ആദ്യ ദിവസങ്ങള്‍ ബന്ധുക്കൾക്കും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും പരിചയക്കാർക്കും പങ്കു വെച്ചു നൽകേണ്ടി വന്നു. വീടുകളിൽ നിന്നു വീടുകളിലേക്കുള്ള പരക്കം പാച്ചിലുകളുടെ ക്ഷീണം തീർക്കാൻ രാത്രികൾ പോരാ എന്നു തോന്നി. വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും അനന്ദകരം ആദ്യനാളുകളാണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞത് ഓർമ വന്നു. എന്തൊരസംബന്ധമാണത്. അവധി അവസാനിപ്പിച്ചു ഫ്ലാറ്റിയിലേക്ക് തിരികെ എത്തിയപ്പോഴാണ് അല്പമെങ്കിലും സമാധാനം തോന്നിയത്. രഞ്ജിനിയെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടു വരാൻ പിന്നെയും ഒരാഴ്ച സമയം വേണ്ടി വന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ മുറി എന്ന കളങ്കവും പേറി നിന്ന 1ബി.എച്ച്.കെ ഫ്ളാറ്റിലെ സ്വന്തം സാമ്രാജ്യത്തെ, ഇനി മുതൽ നീ അല്പം അടുക്കും ചിട്ടയും കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം, ഒരു പെണ്ണിനെ കൂടി നീ ഉൾക്കൊള്ളണം എന്നു പറഞ്ഞു മനസിലാക്കുന്നതിനിടെയാണ് ഈ യാത്രക്ക് നന്ദി പറയേണ്ടുന്ന ആ സുഹൃത്ത് തുറന്നിട്ട വാതിലിലൂടെ ഒരു കോളിംഗ് ബില്ലിന്റെ ഔപചാരികത പോലുമില്ലാതെ കടന്നു വന്നത്.

"മിസ്റ്റര്‍.ശ്രീനിവാസ്..ഹാര്‍ട്ടി കണ്‍ഗ്രാജുലേഷന്‍സ് ഓണ്‍ യുവര്‍ മാരിയേജ്. കുറച്ച് ഒഫീഷ്യല്‍ തിരക്കുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു സുഹൃത്തേ. അതുകൊണ്ടാണ് വരാന്‍ സാധിക്കാതിരുന്നത്. മിസ്സിസ്.ശ്രീനിവാസിനെ കൊണ്ടു വന്നില്ലേ..?"

അതിഥിയുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥയെ ലഘൂകരിക്കാതെ വ്യാജമായ ഒരു പരിഭവം മുഖത്തു വരച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീനിവാസ് അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിച്ചു. കുശാലന്വേഷണങ്ങൾക്കപ്പുറം അയാൾ ഒരു കവർ ശ്രീനിവാസിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. അതിനുള്ളില്‍ വിന്റർഗാർഡനിലെ ഒരാഴ്ച വിവാഹ സമ്മാനമായി അയാൾ അടക്കം ചെയ്തിരുന്നു.

വിന്‍റര്‍ഗാര്‍ടന്റെ ഗേറ്റ് അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ജുബ്ബ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന അഴഞ്ഞു തൂങ്ങിയ പച്ച ഷർട്ടിനു മുകളിൽ കൂടി സ്വെറ്റർ ധരിച്ച ഒരാൾ വന്നു ഗേറ്റ് തുറന്നു. ശ്രീനിവാസ് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും തന്നേക്കാൾ വലിയ കുപ്പായവും ചുമന്നു കൊണ്ട് ആ മനുഷ്യന്‍ ഓടിയെത്തി. മുറുക്കാൻ കറ പിടിച്ച പല്ലു കാട്ടി മുഴുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അവരെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി. കരിങ്കൽച്ചുവരുകൾക്കകവും പുറവുമുള്ള കാഴ്ചകൾ. ഓരോന്നും ഓരോ മാനുഷിക വികാരങ്ങളുടെ ആവിഷ്കാരം പോലെ. മൂടൽമഞ്ഞിനു പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന സൂര്യൻ അവരെ ഒന്നെത്തി നോക്കിയ ശേഷം ചുവപ്പു വിതറി താഴേക്ക് മറഞ്ഞു. മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ അൽപം ചൂടിനായി മലമടക്കുകൾ ഇരുട്ടിന്റെ കട്ടിയുടുപ്പുകൾ അണിഞ്ഞു. ആകാശത്ത് വിടർന്ന എണ്ണമില്ലാത്ത നക്ഷത്രങ്ങൾ. ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദഘോഷം. തണുപ്പിന്റെ കട്ടി കൂടിയപ്പോൾ രഞ്ജിനിയെ കൂട്ടി ശ്രീനിവാസ് അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുറിയിലെ നെരിപ്പോടിനുള്ളിൽ പൊട്ടിയും ചീറ്റിയും എരിഞ്ഞമരുന്ന വിറകുകൾ അവര്‍ക്കു ചൂട് പകര്‍ന്നു.

"ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരിടത്തും ഞാന്‍ ഇതുവരെ പോയിട്ടില്ല ശ്രീനി. എന്തു രസാ ഇവിടോക്കെ." രഞ്ജിനിയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ശ്രീനിവാസ് ആസ്വദിച്ചു. ഭാര്യയുടെ സന്തോഷത്തില്‍നിന്നും ഭര്‍തൃത്വത്തിന്‍റെ മധുരം മുങ്ങിയെടുത്തു രുചിച്ച് ആ ഭര്‍ത്താവ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

കുളിമുറിഭിത്തിയിലുറപ്പിച്ച ഹീറ്ററിലെ ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ പകല്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ ദേഹത്തിനു സമ്മാനിച്ച ക്ഷീണം കഴുകിക്കളയുകയായിരുന്നു രഞ്ജിനി. മുറിയിൽ ഒറ്റക്കായപ്പോള്‍ ഭിത്തിയിലെ പഴഞ്ചന്‍ ഘടികാരത്തിലെ സൂചികളുടെ ചലനങ്ങള്‍ ശ്രീനിവാസിന് രസകരമായ കാഴ്ചയായി തോന്നി. പന്ത്രണ്ടിലേക്ക് രണ്ടു സൂചികളുടെ ഓട്ടപ്പന്തയം നടക്കുകയാണ്. കൂട്ടത്തില്‍ അല്‍പം തടിച്ചവന്‍ ഒന്‍പതിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ വിശ്രമത്തില്‍ ആണ്. മെലിഞ്ഞവനാകട്ടെ രണ്ടു മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ പന്ത്രണ്ടിലെത്തി ഫിനിഷ് ചെയ്യും. കുഞ്ഞുനാളില്‍ കേട്ട കുട്ടിക്കഥയിലെ മടിയന്‍ മുയലച്ചനെ തോല്‍പ്പിച്ച ആമച്ചാരേപ്പോലെ മിനിറ്റ് സൂചി നിരങ്ങി നീങ്ങുന്നു. ഇതിനിടയിലെപ്പോഴോ സ്വയമറിയാതെ അയാൾ മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. ബാൽക്കണിയിലേക്ക് തുറന്നിട്ട വാതിലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് അയാളുടെ മുഖത്തു തലോടി കടന്നു പോയി. മയക്കത്തിൽ നിന്നും കണ്ണുകൾ തുറന്നു. കുളിമുറിയിൽ നിന്നും വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്.

"നീ കുളി കഴിഞ്ഞില്ലേ..?"

"ഞാൻ ഇപ്പൊ കയറിയതല്ലേ ഉള്ളൂ ശ്രീനീ"

ശ്രീനിവാസ് ഘടികാരത്തിലേക്കു നോക്കി. സൂചികളുടെ ഓട്ടപ്പന്തയം അവസാനിച്ചതേ ഉള്ളു. പക്ഷേ ഒരുപാട് സമയം ഉറങ്ങിയത് പോലെ. അസ്വസ്ഥമായ മയക്കം. വിചിത്രമായ ആ സ്വപനം വീണ്ടും കണ്ടു ഇതിനിടയിൽ.

"ശ്രീനി എന്തോ കാര്യമായി ആലോചിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ." അയാൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്ന് അവളെ നോക്കി. അതേ രൂപം, അതേ മുഖം, അതേ കണ്ണ്, ചിരി പോലും അത് പോലെ തന്നെ.

"ആഹാ കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നോ."

"അത് കൊള്ളാം.. കുളിക്കാൻ കയറിയപ്പോഴേക്കും വിളി തുടങ്ങിയില്ലേ.." മുടിയിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന ടവൽ അല്പം കൂടി മുറുക്കി കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.

"നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു കറുത്ത മറുക്കുണ്ടായിരുന്നല്ലോ! അതെവിടെ?"അയാൾ ചോദിച്ചു.

"മറുകോ..! എനിക്ക് കഴുത്തിൽ മറുകൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ."

ശ്രീനിവാസ് സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചു. കണ്ട സ്വപ്‌നങ്ങളിലെല്ലാം അവളുടെ കഴുത്തിലാ മറുകുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ രണ്ജിനിയുടെ കഴുത്തിൽ അങ്ങിനെ ഒരു മറുകുണ്ടോ എന്നു താൻ ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.നിമിത്തങ്ങളെ വിശ്വസിക്കരുതായിരുന്നു. താന്‍സ്വയം ചതിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

"എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. നീ എന്റെ അടുത്തു വന്നിരിക്കാമോ?"ശ്രീനിവാസ് അവളെ തന്നോടു ചേർത്തിരുത്തി. നനഞ്ഞ മുടിയിൽ നിന്നും രഞ്ജിനിയുടെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന ഒരു വെള്ളതുള്ളിയെ തുടച്ചുകൊണ്ടായാൾ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു.

"നിനക്ക് സ്വപ്നങ്ങളിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടോ..?"

അസ്വഭാവികമായ ആ ചോദ്യം രഞ്ജിനിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ ജിജ്ഞാസയുടെ ഓളങ്ങള്‍സൃഷ്ടിച്ചു. ശ്രീനിവാസിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അവള്‍നോക്കി. അയാളുടെ സ്വപ്നദർശനങ്ങളിൽ അവൾ നോക്കാറുള്ള ഗൂഢമായ നോട്ടം.

"ഒരു സമയത്ത് ഞാന്‍ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണുമായിരുന്നു. സ്വപ്‌നങ്ങള്‍എന്നെ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു. സ്വപ്നവും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള സാമ്യം എന്താണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? രണ്ടും യാദൃശ്ചികമാണ്. അടുത്ത നിമിഷം എന്താണ് സംഭവിക്കുക എന്നത് അറിയുക അസാധ്യം. പക്ഷേ സ്വപ്നവും ജീവിതവും തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗം ഉണ്ട്. അവയെ പരസ്പരം വേര്‍തിരിക്കുന്ന ഒന്ന്. നമ്മള്‍ചെയ്യുന്ന പൃവൃത്തികള്‍. സ്വപ്നത്തില്‍ ഒന്നുംതന്നെ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ അല്ല. എന്തു ചെയ്താലും പിന്നീടുള്ളതെല്ലാം കാണാപ്പുറങ്ങള്‍ മാത്രമായിരിക്കും. അതേ സമയം ജീവിതത്തില്‍ നമ്മള്‍ ചെയ്യുന്നതെന്തും, നല്ലതോ ചീത്തയോ, തക്കതായ പ്രതിഫലം നമുക്ക് നല്‍കും. ഇവ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വേര്‍തിരിവ് മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയവര്‍ക്ക് ജീവിതം സ്വപ്നമെന്നപോലെ യാദൃശ്ചികതകള്‍ നിറഞ്ഞതായിത്തീരും . നിന്നെ നേരില്‍കണ്ട നിമിഷം ആ വേര്‍തിരിവ് ഞാന്‍മറന്നു. അതിനു കാരണമുണ്ട്. നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ നിത്യ സന്ദർശകയായിരുന്നു. അവൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു. പെണ്ണത്തത്തിന്റെ എല്ലാ അഴകളവുകളും ഒത്തിണങ്ങിയവള്‍. ശ്യാമ വര്‍ണം ദീർഘ വൃത്തത്തിന്റെ അഴകാകൃതിയിൽ വിളങ്ങുന്ന മുഖശ്രീ, ഒരു നോട്ടത്തില്‍ ആരെയും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകൾ. വലിയ നെറ്റിത്തടങ്ങൾക്കു മുകളിൽ നിന്നും ചെറിയ ചുരുളുകളോടെ ഇടതൂർന്ന മുടിക്കെട്ട്. വശ്യമായ കഴുത്തിന്റെ വലതു വശത്ത് അവളുടെ എല്ലാ അഴകുകള്‍ക്കുമലങ്കാരമായി ഒരു കറുത്ത മറുക്. അവൾ ആരെന്നോ എന്തിനു ഞാനവളെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കാണുന്നെന്നോ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അജ്ഞാതമായ ഒരു പ്രേരണാശക്തി അവള്‍ ആരെന്നറിയുവാനുള്ള അഗാധമായ തൃഷ്ണ എന്നില്‍ ആളിക്കത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വിചിത്രമായ ആ സ്വപ്നങ്ങൾ, നിരന്തരമവ എന്റെ രാത്രികളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അന്ന് നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ എനിക്കിത് വിചിത്രമായി തോന്നില്ലായിരുന്നു. കാരണം അവൾക്കു നിന്റെ ഛായ ആയിരുന്നു"

"എന്റെ ഛായയോ ! അത് ഞാൻ തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ ശ്രീനീ. എന്നെ വര്‍ണിക്കുന്നത് പോലെയാണ്‌ എനിക്ക് തോന്നിയത്. ശ്രീനി ഇടക്ക് ചൊല്ലാറുള്ള ശ്ലോകങ്ങളില്‍ ദേവിയെ വര്‍ണിക്കുന്നത് പോലെ. പക്ഷേ ആ മറുക്. അങ്ങനെ ഒന്നെനിക്കില്ല. ശ്രീനി കളി പറയുന്നതല്ലേ.." തലയുയർത്തി കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു. വശ്യമായി തോന്നിയിരുന്ന നോട്ടം ഈ നിമിഷം തന്നെ പൊള്ളിക്കുന്നത് പോലെ ശ്രീനിവാസിനു തോന്നി. മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിലും രഞ്ജിനിയുടെ ചോദ്യത്തിന്റെ ചൂടിൽ അയാൾ വിയർത്തു.

"നിന്റെ പ്രതികരണം, അതിങ്ങനെ തന്നെയാകും എന്ന് അറിയാമായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് പറയാതെ ഇരുന്നത്. പക്ഷേ ഇന്ന്.. എനിക്കോർമയില്ല ആ സ്വപ്നം എന്നെ എന്നാണ് വേട്ടയാടിത്തുടങ്ങിയതെന്ന്. ഒരു പേക്കിനാവ് പോലെ ആയിരുന്നു അതിന്റെ തുടക്കം. മുൻപൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുഴയുടെ തീരത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. വർഷങ്ങൾ പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന പാതി തകർന്ന നിലയിൽ ഒരു പാലം. അതിന്റെ നടപ്പാത ഭംഗിയുള്ള മരപ്പലകകൾ വിരിച്ച നിലയിൽ ആയിരുന്നു. എവിടെ നിന്നോ ഒരു വള്ളം അതിനരികില്‍ വന്നു നിന്നു. അതിന്റെ അകം പോള്ളയായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയ ഞാൻ വെള്ളത്തിലേക്കെടുത്തെറിയപ്പെട്ടു. വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഞാൻ അവളെ കണ്ടു, എന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ. വയലറ്റ് നിറമുള്ള പൂക്കൾ തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ച ഒരു വേഷമായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. എന്നെ കണ്ടതും അവൾ നീന്തിയകന്നു. പിന്നീടൊരിക്കൽ ഓഫീസിൽ വച്ച്. തിരക്കിനിടയിൽ കിട്ടിയ അൽപ സമയം ടേബിളിൽ തല വച്ചു കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. മയക്കം വന്നതറിഞ്ഞില്ല. എന്റെ കാബിനിലേക്ക് അവൾ കടന്നു വന്നു. ടേബിളിന് മുന്നിലിട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ അവളിരുന്നു. അവൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയം അവളുടെ മുഖത്ത് എന്തിനോടൊക്കെയോ ഉള്ള ഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു. എസിയുടെ തണുപ്പിലും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ഒരു വിയർപ്പുതുള്ളി ഉരുണ്ട് അവളുടെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത് വന്നു നിന്നു. അതിൽ എന്റെ മുഖം കാണാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പല തവണ. പിന്നീട് കണ്ട ഓരോ സ്വപ്നങ്ങളിലും അവളുമായുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു വരുന്നത് പോലെ തോന്നി. ബസ്റ്റോപ്പിൽ , പാർക്കിൽ ഒരു ബഞ്ചിന്റെ രണ്ടറ്റത്തായി. ഓഫീസിൽ നിന്ന് പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് ഒരു കുടയുടെ കീഴിൽ മഴയത്ത്. ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാത്രം കാണുന്നവളെങ്കിലും അറിയാതെ ഉള്ളിലെവിടെയോ അവളോട് ഒരു ഇഷ്ടം. പ്രണയം ആയിരുന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും ഇഷ്ടമായിരുന്നു ആകാരണമായൊരിഷ്ടം. അവൾ ആരായിരിക്കും എന്നറിയാനുള്ള ആകാംഷ. സ്വപ്നങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെത്തേടി ഞാൻ അലഞ്ഞു. ഈ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ചു ഞാന്‍പറഞ്ഞവരാരും എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല എന്നെ കിറുക്കനെന്നു വിളിച്ചു കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. അവൾ ആരെന്നുള്ള ചോദ്യം ഒരു കിനാവള്ളി പോലെ പിന്തുടരുന്നതിനിടെ ആണ് അമ്മ നിന്റെ ഫോട്ടോ കാണിക്കുന്നത്. അതിശയമായി തോന്നിയെങ്കിലും അമ്മയോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമായി എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. നിന്നിലെത്തിച്ചേരാനുള്ള ഒരു നിമിത്തമായിരുന്നു ആ സ്വപ്നങ്ങൾ എന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എന്റെ വിശ്വാസത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്ന മട്ടിൽ പിന്നീടവളെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷയായി. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഇന്ന് വീണ്ടും അവളെന്റെ സ്വപ്നത്തില്‍ കടന്നു വന്നു. ഈ ബാൽക്കണിയിൽ അവൾ നിൽക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു. മഞ്ഞിന്റെ നിറമുള്ള നീളൻ കുപ്പായമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. അവൾ ആകെ നനഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ കഴുത്തില്‍ അഴകിനു മാറ്റു കൂട്ടിയിരുന്ന ആ മറുക് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അതിന്‍റെ ശൂന്യതയില്‍നിന്നു രക്തം പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ക്കടുത്തേക്ക് ഞാന്‍ ചെന്നപ്പോഴേക്കും അവൾ താഴേക്കെടുത്തു ചാടിയിരുന്നു"

ശ്രീനിവാസ് സംസാരം തെല്ലൊന്നു നിർത്തി രഞ്ജിനിയെ നോക്കി. മാറിമറിയുന്ന അയാളുടെ മുഖഭാവങ്ങളിലേക്ക് നിസംഗതയോടെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്ന രഞ്ജിനിയെ അയാള്‍കണ്ടു. ശബ്ദത്തില്‍കൃത്രിമമായ ഘനം വരുത്തി അയാൾ തുടർന്നു.

"എനിക്കിതെങ്ങനെ പറയണം എന്നറിയില്ല. ഞാൻ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നത് അവളെയായിരുന്നു, നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്തതും നീ അവൾ തന്നെ ആണ് എന്ന ധാരണയിൽ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ  നീയായിരുന്നില്ല. നിന്നെയായിരുന്നില്ല ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. "

“ശ്രീനീ.. നിങ്ങള്‍ എന്ത് ഭ്രാന്താണീ പറയുന്നത്.”

പറഞ്ഞത് അവിവേകമായി പോയി. പക്ഷേ ഈ സ്വപ്നത്തില്‍നിന്നും ഇതല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് മനസിലാക്കേണ്ടത്. സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചുഴിയില്‍ ദിക്കറിയാതെ സംഭ്രമിച്ച മനസുമായി ഇനി എന്ത് എന്ന ആലോചനയിൽ ശ്രീനിവാസ് കണ്ണുകളടച്ചു. ബാൽക്കണിയിലേക്ക് തുറന്നിട്ട വാതിലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് അയാളുടെ മുഖത്തു തലോടി കടന്നു പോയി. അയാൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അടുത്ത് രഞ്ജിനി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങികിടന്നിരുന്ന പെൻഡുലം ക്ലോക്കിൽ നിന്നും ഒരു യന്ത്രപ്പക്ഷി തലനീട്ടിച്ചിലച്ചു. അയാള്‍ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അത് ഉള്ളിലേക്ക് തല വലിച്ചു. വിശ്വാസം വരാതെ അയാള്‍തന്റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന വാച്ചിലേക്കു നോക്കി. ക്ലോക്കിലെ സൂചികള്‍കള്ളം പറഞ്ഞതല്ല. സമയം ഒൻപതു മണി ആയിട്ടേയുള്ളു. അപ്പോളിതു സ്വപ്നമായിരുന്നു. സ്വപ്നതിനുള്ളിലെ മറ്റൊരു സ്വപ്നം. ഈയിടെയായി സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പിന്നെയും ശല്യം ചെയ്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കുളിമുറിയിൽ നിന്നും വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്.

"നീ കുളി കഴിഞ്ഞില്ലേ..?"

"ഞാൻ ഇപ്പൊ കയറിയതല്ലേ ഉള്ളൂ ശ്രീനീ"

മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായത് പോലെ. ശ്രീനിവാസ് ബാൽക്കണിയിലെ തണുപ്പിലേക്ക് നടന്നു. തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന വൈദ്യുതി വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ മഞ്ഞ് ഒരു പട്ടു തിരശീലപോലെ തിളങ്ങി.

"ശ്രീനി എന്തോ കാര്യമായി ആലോചിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ.." രഞ്ജിനി ശ്രീനിവാസിനടുത്തേക്ക് വന്നു.

"ആഹാ കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നോ."

"അത് കൊള്ളാം.. കുളിക്കാൻ കയറിയപ്പോഴേക്കും വിളി തുടങ്ങിയില്ലേ.."മുടിയിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന ടവൽ അല്പം കൂടി മുറുക്കി കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ രഞ്ജിനി പറഞ്ഞു.
അയാൾ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ എല്ലാ അഴകും ഒരു ബിന്ദുവില്‍ ആവാഹിച്ചത് പോലെ അവിടെ ഒരു കറുത്ത മറുക് അയാള്‍കണ്ടു. ഈറൻ മുടിക്കെട്ടിൽ നിന്നും ഊർന്നിറങ്ങിയ ഒരു ജലകണം അതിൽ നിന്നു തിളങ്ങി. ശ്രീനിവാസ് ആ മറുകിൽ ചുംബിച്ചു. രാത്രി നടക്കാനിറങ്ങിയ കോടമഞ്ഞ് അവരെ പൊതിഞ്ഞു. കാഴ്ചകൾ മറഞ്ഞു.


 ✍അര്‍വിന്‍